| تبليغات | X |
|
سایه ی نگاهت چه بی تردید تمام زندگی ام شد !!! و من از آن روز دیگر فراموشت نکردم ........ می بینی ؟ چگونه با واژه ها بازی می کنم که آرامتر شوم ؟؟؟ اما تو باز هم مرا تنها می خوانی ! راستی می دانستی من تا به حال چشمانت را از نزدیک ندیده ام ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بگذار بی صدا غروب کنم از پس این تنهایی !!!!!!!!!!!! آخر صدایم در سکوت ثانیه ها گم شد ........ و من سال هاست تنهایی ام را مغرور وار به رخت می کشم ...
راهی نمی جویم برای رسیدنت دیوانه ی چشمان روشنت هنوز پشت پنجره منتظر ولی افسوس کسی با سنگ شیشه را نمی زند اصلا کسی نیست که باشد ! امیدم زیر پای راه راه های خیابان روی خط کشی های بی عبورم گم شد و من چه ناتمام برای همیشه فراموش شدم ... راستی این روزها چقدر تو را ندارم !!!!!!!!!!!!!!!!!!
چه بی دلیل غرق نگاهت بودم از پشت عکس و چه تنگدل منتظر بارانم نمی خواهی چتری برایم بیاوری ؟ بی هیچ پرسشی برق نگاهت قلبم را گرفت و حالا من تنها شدم وقتی دلم را به دستانت سپردم ! راهم را گم کرده ام میان این بیراهه ها تشنه ام ! هنوز هم مبهم است عاشق تو شدنم راهی جز رفتن ندارم راهم بده صدایم کن آرام بگیر و آشوبم کن شاید من آشنایت نبودم که نفهمیدی ! بی بهانگی خزان دردم را دانست و تو هنوز حتی مرا ندیده ای مرا ندیده ای ღ ღ ღ ღ
امید نبودنت را کجا آرام کنم که سیاهی نداشتنت روسیاهم نکند ؟ آری چقدر باید صبر کنم تا تو روزی زیر نور خورشید یا حتی ستاره به دیدنم بیایی و مرا ازاین همه بی رنگی آبی کنی و من لبریز شوم از تو که سال های سال از درون قلبم حست کردم و نداشتم تو را که بتوانم حرف دلم را برایت بازگو کنم و بگویم که چقدر منتظرت بودم بیایی و بی فصلی مرا بهار کنی و آرام بگیرم درکنارت و بودنم را مدیون آمدنت باشم ! افسوس نبودنت بی دریغ پرم می کند از تمام غم های ناگفته ی دنیا که روزی هیچ کدام برایم مفهومی نداشت که بتوانم درکش کنم ولی حالا با تمام واژه های هستی همراه شدم که به تو برسم حتی برای این کار جان دهم ولی می خواهم لااقل آخرین لحظه ی زندگیم با تو باشم ، فقط یک لحظه ! توقعی ندارم از تو می دانم که نمی دانی که من چقدر به بودنت نیاز دارم و به شنیدنت محتاج ولی آرزو می کنم برای یک بار هم که شده به این نوشته های ناتمام من نگاهی کنی و نیمه ی جامانده ام را در دنیا عاشق تر کنی به چشمان زیبایت که مرا کشت ودلیلی شد برای مردنم! گلایه ای از تو ندارم!رنج کشیدنم را تاوان گناه دل بی گناهم می دانم که نمی تواند یک ثانیه بی تو ، بی حس داشتنت بی قرار نباشد و در سکوتش فریادت نزند . تو چه می دانی من چه رنجی می کشم وقتی که کنارم نیستی و من آرام آرام بی تو بودن را به هم بند می زنم و بی بهانه اشک بر گونه های خیسم می غلتد و بر چشمه ی دریایی قلبم می ریزد . چقدر بی تو زنده ماندن سخت بود و من نمی دانستم که هر لحظه دلتنگ تو بودن آزار دهنده ولی شیرین ترین است ! بی منت دوستت دارم ای کسی که منتی برای پر کردن لحظات زندگی ام نمی گذاری وبا اینکه نیستی،بودنت را همیشه می چشانی ام! حتی اگر مرا نشناسی من تا آخر هستی ام با عشقت آشنا هستم : عشق آشنایم !
دلم پر است از آشوب های تويی ! چگونه دلم را بيابم حال آن که آن را در عظمت نگاهی چون تو جا گذاشته ام ... و نمی فهمم چگونه پروازم را بدون بال حس کنم وقتی نيستی ! و چگونه رها شوم از نبودنت که مرا ساخت و حالا رفت و برد دلم را تا کم کَمک حس بی تو بودن را در نهانخانه ی بيگانه ی تو رها کنم ! نيستی که ببينی من چقدر برايم آسان است وقتی تو را در هر لحظه در دلی که گمش کردم ، حس کنم و آنقدر عظيم عاشقت بمانم که خورشيد که سال هاست در پی ماه است به عشقت هر ثانيه حسودتر شود ! و آنقدر بمانم که نماندنم را آرزو کنی ولی من راندنت را بيشتر می يابم تا بودنت را با نبودنت دريابم که هميشه برای بيگانه بودنت بسرايم از تو ! رهايش نکن دلم را می گويم تا بدانم دلم کجاست و ندانم که کجا آن را جا گذاشته ام ღ ღ ღ ღ
کسی اينجا نيست ؟ دورو برم شلوغه و پر از آدمای کوچيک و بزرگه آدم کوچيکا بزرگ و آدم بزرگا کوچيک زندگی می کنن دارم می گردم بين کوچيکا و بزرگا پيدااااااااااااااااااااااااااااااااا نمی شه هيچ وقت اصلا نيست يعنی هست ولی دلش نمی خواد که صدامو بشنوه منو می بينه ولی دوست نداره نگام کنه اما هست ......................... حتی وقتی باهاش صحبت می کنم باهام حرف می زنه ولی دلش نمی خواد که چيزی بگه ........ اما هست........................ وقتی که دستهای خاليمو می گيره هيچ وقت پر نمی شن فقط احساس می کنن که گرم شدن اما دستهای اون هست دورو برم پر از آدمه خيلی زيادن اندازه ی ستاره ها شايدم بيشتر ................... هيچ کدوم ازين ستاره ها حاضر نيستند صدامو بشنون يا نگام کنن يا دستهای خاليمو بگيرن ، ولی هستن . من تو اين شلوغی غرق شدم از تنهايی تنهايی تنهايی بيا و دستامو بگير ............
به سراغ تو نمی آيم من تو بمان و دلک تنهايت تو بمان و شب سرد و بدان گر چه نمی آيم من ولی اين چينی نازک عاقبت می شکند .........
اين قصه ( يا غصه ) ی دل تو بود :
نوشته شده در تاريخ 27/12/86 در لحظه ی آخر چشمانم را ديدی شايد بگويی : دل سنگ بودم که اشک نمی ريختم ولی اين را بدان ، نازنين من ! بی تو يک عمر فرصت برای گريستن دارم ولی با تو فقط همان يک لحظه را برای نگريستن در چشمان دوست داشتنی تو داشتم ! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! من و تو هر دو درگیر یه حسیم همین حس عزیز با تو بودن همین شوق تماشا کردن تو همین دل ضربه های هر شب من تو شکل ماه می مونی و مهتاب که مشق شب تماشای تو می شه به من که بی هوا نزدیک می شی هوا شکل نفس های تو می شه منو گم کردتم که لحظه لحظه تمام راه فکر رد پاشی کسی از ما به هم نزدیک تر نیست مگه می تونی از من دور باشی دارم تو آینه ها شکل تو می شم شبیه تو نزدیکی به دریا تماشا کردنت دیوونگی نیست تو رو حس می کنم هر لحظه اینجا همین جایی که من دلشوره دارم تو مثل حس نزدیک بهاری دارم سر می رم از تو هر دقیقه تو هم حس می کنم این حالو داری تموم خونه غرق بوی عیده یه عطری عین هر روز و همیشه میون ما یه شب راهه از اینجا همین شب تا سحر یک سال می شه عزیزم هدیه من برات یه دنیا عشقه زندگی با بودنت درست مثله بهشته تو خونه سبد سبد گلای سرخ و میخک زهرا جان دوستت دارم تولدت مبارک در سكوت مبهم زندگي *** تولدت مبارك ***
تحفه ای يافت نکردم که تقديم تو کنم يک سبد عاطفه دارم همه ارزانی تو
بازم من اومدم با یه دنیا حرف تکراری . اومدم بگم هنوز وجود دارم ، هنوز دوسِت دارم و تا وقتی دوسِت دارم ، زنده م . نمی میرم چون یه بهونه ای دارم که باعث شه قلبم کار کنه ، وقتی حتی عکستو می بینم به تپش بیفته ، وقتی صداتو می شنوم ، دستام بلرزه و یه آرامش پُرِ فریادِ درد ، کل بدنمو پر کنه . یه آرامش که هیچ جای دنیا حتی آغوشت که می دونم گرمه ، پیدا نمی شه ! آخه می دونی من که که می دونم بهت نمی رسم پس چرا الکی به دستای پر محبتت فکر کنم. سهم من از تو فقط داشتن عکساته و شنیدن صدات ! همین ! چیز کمی نیست می دونم ولی من خودتم می خوام ! نمی خوام توی ذهنم فقط پر از خاطراتی باشه که فقط خیالت اونا رو ساخته و خودت تو هیچ کدومشون نیستی ، فقط هاله ای از عشقت تو مرکز خاطره هام جا مونده که می تونست نباشه ولی تو اونقدر خوبی که حداقل این لطفو بهم کردی . حالا که می دونم بهت نمی رسم ، حالا که هیچ کس و هیچ چیز به جز این ورق پاره ها که غصه های دلمو توش می نویسم ، میزبان اشکام نیست ، الان که دیدنم حتی برای آسمون شده یه عادت ، حالا که هیچ کس عاشقم نیست و نمی حواد من و تو به هم برسیم ، حالا که حتی تنهایی هم از من فرار می کنه ، چه جمله ای تسکین بخش تر از این هست که بگم : دوسِت دارم ! شاید بهم بخندی که چرا من پُرِ غمم و فقط دارم غم هامو که نبودنت اونا رو ساخته ، برات می گم ؟! آخه هیش کی اندازه ی من ، حسرت تو دلش نیست : حسرت حس کردن کسی که زندگیم با اسم قشنگ اون شروع شده و معلوم نیست کِی این عشق ازلی زیر خاک مدفون بشه و دیگه هیچ کس حتی تو حرفی ازش نزنه. آخه هیش کی مثل من تو خاطرات دونفرش ، معشوقشو کم نداره که بخواد با این کلمه های نامفهوم براش دلتنگی کنه ! گل من ! درسه که هروقت خاطراتی که باهات داشتمو مرور می کنم همه چیز هست : رز هست ، اشک هست ، مریم هست ، شقایق هست اما خودت نیستی ولی یه امید روشنی توی قلبمه که می گه : هرچند معشوقت نیست ولی عشق تو که هست ، با عشقش زندگی کن . خودش که نیست ، با دوست داشتنش زنده باش ، با رؤیاهاش . گلت که نیست ، آرزوهاتو تو قلبت بکار تا بفهمه هنوز به خاطر اون زنده ای ! پس " گل آرزوهام عاشقانه دوستت دارم " |
